[saed]

[فقط اعضا قادر به دیدن لینک ها می باشند ]
پس از چند روز مانور تبلیغاتی صوفیان با هم پیمانان خارجی آنها و معکوس جلوه دادن ماجرا و ساعتها برنامه از تلویزیونهای خارجی در حمایت از این فرقه و قرائت پیام مریم رجوی بر آن شدم که عکسهایی را که با زحمت از این ور و ان ور تهیه کردم برای نمایش گوشه هایی از واقعیتی که به کمک دروغگویان داخلی و هم پیمانان خارجی آنها که عکسهایشان نیز در اینجا موجود است تحریف شده بگذارم.فقط ببینید و قضاوت کنید.هر چند میدانم اگر خداوند هم با ملائکه اش برای آقایان دلیل بیاورد باز هم بهانه می آورند

[hasan1369]

نوشته اصلی توسط 121

در زمان حیات امامان شیعه تماس بسیار نزدیکی بین ایشان و برخی از اکابر مشایخ صوفیه دوران اول وجود داشت. حسن بصری و اویس قرنی از مریدان حضرت علی (ع) بودند. ابراهیم ادهم، بشر حافی و بایزید بسطامی با حلقه معنوی حضرت امام جعفر صادق (ع) اتصال داشتند و معروف کرخی از اصحاب نزدیک حضرت امام رضا (ع) بود. بعلاوه صوفیان اولیه قبل از اینکه «صوفی» نام گیرند به «زهاد» مشهور بودند و بسیاری از آنها با امامان شیعه اراتباط داشتند و در زندگی زاهدانه خویش از ایشان پیروی می‌کردند. در کوفه کسانی مثل کمیل، میثم تمار، رشید هجری که همه آنها از صوفیان و زهاد صدر اول بوده‌اند، از ملازمان و متابعان ائمه معصومین (ع) به شمار می‌رفتند. قبل از ایشان «اصحاب صفه» مانند سلمان، ابوذر و عمار یاسر نیز در زمره اقطاب اولیه تصوف و هم از اولین اعضای جامعه شیعه بوده‌اند. فقط بعد از امام هشتم علی بن موسی الرضا (ع) بود که ائمه شیعه، ارتباط خود را با صوفیه علناً آشکار نکردند، ولی آن طور که بعضی از خرده گیران ظاهربین شیعه ادعا کرده‌اند، این ائمه مخالف تصوف و عرفان نبوده‌اند، بلکه به علت شرایط خاصی که در آن زمان حکمفرما بود، در این مورد سکوت اختیار کردند. بنابراین حضرت امام رضا (ع) ظاهرا آخرین حلقه آشکار و صریح بین تصوف و ائمه شیعه بوده است و در حقیقت تا به امروز هم به عنوان «امام ارشاد» معروف است.
بعد از امامان شیعه، تشیع و تصوف از یکدیگر متمایز گردید و تا حدی از یکدیگر جدا شد. در این دوره بر خلاف دوران حیات ائمه (ع)، تشیع زندگی سیاسی فعال تری را آغاز کرد. در حالی که اکثر متصوفه، لااقل در قرون سوم و چهارم هجری از شرکت در امور سیاسی اجتناب می‌ورزیدند و از کلیه مظاهر دنیوی تبری می‌جستند، مع‌هذا بعضی از صوفیان مانند حلاج به طور قطع شیعی و یا دارای تمایلات شیعی بودند و روابط خاصی بین تصوف و تشیع خاصه شیعه اسماعیلی وجود داشت، به طوری که در رسائل اخوان الصفا، که اگر قطعاً از اسماعیلیان نباشد، به طور حتم از یک زمینه شیعی است و بعداً ارتباط نزدیکی با شیعه اسماعیلی پیدا می‌کند، اشارات واضح و صریحی به تصوف شده است. شیعه دوازده امامی هم همبستگیها و پیوندهایی با تصوف از خود نشان داد. ابن بابویه، عالم و محدث معروف شیعه حلقه ذکر صوفیان را توصیف کرده است و سید شریف مرتضی، صوفیان را «شیعیان حقیقی» نامیده است. اصناف و فتوات مختلف همچنین رابطه و پیوندی بین تشیع و تصوف به وجود آوردند، زیرا از یک طرف در محیط شیعه که ارادت خاصی به حضرت علی(ع) داشت، نشأت یافتند و از طرف دیگر بسیاری از آنها به سلسله‌های تصوف پیوستند و به صورت اصناف از شعب و فرع آن درآمدند.
بعد از حمله مغول تشیع و تصوف بار دیگر از جهات بسیار به هم نزدیک شد، بعضی از اسماعیلیان که قدرت آنها به وسیله مغولان نابود شده بود، انجمنهای سری تشکیل دادند و بعداً به صورت سلاسل تصوف و یا به صورت شعبه‌های نو در سلاسل موجود ظاهر شدند. در شیعه دوازده امامی هم از قرن هفتم تا دهم هجری، تصوف در محافل رسمی رشد و تکامل یافت.
در این دوره بود که برای اولین بار به بعضی از علما و فقهای شیعه القاب و عناوینی چون صوفی، یا متأله دادند و بعضی از ایشان بسیاری از آثار و نوشته‌های خود را به شرح عقاید صوفیه اختصاص دادند. کما‌الدین میثم بحرانی در قرن هفتم هجری شرحی بر نهج البلاغه نوشت و معانی و رموز عرفانی آن را بیان کرد. رضی‌الدین علی بن طاووس، عضو خانواده‌‌ای معروف از دانشمندان شیعه که خود از علمای مبرز آن به شمار می‌رود، ادعیه‌ای که دارای مضمامین دقیق و اشارات و لطایف رقیق عرفانی است، نوشت. علامه حلی، شاگرد خواجه نصیرالدین طوسی و شخصی که اهمیت زیادی در ترویج و اشاعه مذهب تشیع در ایران داشت، دارای آثار متعددی است که واجد خصوصیت عرفانی است. اندکی بعد از علامه حلی، سید حیدر آملی، از برجسته‌ترین علمای شیعه آن عصر، صوفی نیز بود و از مکتب عرفان ابن عربی پیروی می‌کرد. کتاب جامع الاسرار او نماینده اوج تفکر عرفان شیعی است و در آن شاید بیش از هر اثر دیگر ارتباط مابعدالطبیعی و وجودی بین تشیع و تصوف مورد بحث قرار گرفته است. آملی معتقد بود که هر شیعه واقعی صوفی است و هر صوفی حقیقی شیعی است.

1. حسن بصری کسی است که حرف های بنی امیه را اسلامیزه می کرد و کارش به جایی رسید که فقیه حجاج بن یوسف شد. حال چگونه این شخص از سردمداران صوفیه می تواند از مریدان امام علی علیه السلام باشد؟
در حالی که حسن بصری امام علی و امام حسن ع را می شناخت و هم آن بزرگواران حسن بصری را می شناختند؟
2. از کتاب های معتبر شیعی نقل کنید که سلمان, ابوذر , میثم تمار, کمیل , اویس قرنی صوفی بوده اند. در حالی که ما در هیچ یک از منابع معتبر شیعی نه صوفی خبر نداریم که نقل شده باشد اینان صوفی اند.
3.اما بد نیست بدانید امام صادق درباره اولین صوفی یعنی ابوهاشم کوفی که در قرن دوم میزیسته است چه فرموده اند.
امام صادق ع: (( همانا او (ابو هاشم کوفی) انسانی است که جدا عقیده فاسدی دارد و اوست که از روی بدعت مذهبی را بنا نهاد که تصوف نامیده شد و آنرا محل فراری برای عقیده فاسد خود قرار داد.)) حدیقه الشیعه ص 564 / اثنی عشریه ص 33
4. بد نیست بدانید که امام صادق علیه السلام می فرمایند: (( آنها (صوفیان) دشمنان ما هستند, پس هر کسی به آن ها میل کند از آنان است و با آنها محشور خواهد شد و به زودی کسانی پیدا می شوند که ادعای محبت ما را می کنند و به ایشان نیز تمایل نشان می دهند خود را به ایشان تشبیه نموده و لقب آنان را بر خود میگذارند و گفتارشان را تاویل میکنند.
بدانکه هر کس به ایشان تمایل نشان دهد از ما نیست و ما از او بیزاریم و هر کس آنان را رد کند مانند کسی است که در حضور پیامبر اکرم با کفار جهاد کرده است.)) حدیقه الشیعه ص 562
5. امام رضا علیه السلام می فرمایند: (( هر کس نزد او از صوفیه سخن به میان آید و به زبان و دل انکار ایشان نکند از ما نیست و هر کس صوفیه را انکار نماید گویا این که در راه خدا و در حضور رسول خدا ص با کفار جهاد کرده است.)) سفینه البحار ج 2 ص 57
6. بد نیست بدانید که هیچ یک از علمای شیعه در تایید صوفیه حرفی نزده اند و بلکه افرادی من جمله علامه شیخ حر عاملی, مقدس اردبیلی, علی بن بابویه , شیخ صدوق , محمد بن یعقوب کلینی, شیخ مفید , شیخ طوسی , سید مرتضی , شیخ طبرسی , شیخ ابو جعفر بن بابویه , شیخ علی کرکی , شیخ حسن کرکی , شیخ بهائی , علامه محمد باقر مجلسی , امام خمینی , آیه اله مرعشی نجفی , ایه اله فاضل لنکرانی , ایه اله مکارم شیرازی این فرقه را ضاله به حساب آورده اند و آن را طرد کرده اند.

[hasan1369]

چند سوال اساسی در رابطه با معروف کرخی وجود دارد:
1. معروف کرخی زودتر از امام از دنیا رفته یعنی امام رضا علیه السلام در سال 202 و معروف در سال 200 فوت شده و چطور می تواند کسی بعد از امام قطب باشد و خودش زودتر از امام از دنیا برود؟

2. اگر معروف قطب باشد چطور می شود در یک زمان با وجود امام قطب دیگری باشد؟

3. اگر بر فرض قبول کنیم معروف بعد از امام بوده پس تکلیف امام جواد و امام هادی و امام عسکری علیهم السلام چه می شود؟

[hasan1369]

نوشته اصلی توسط 121

در سلسله نعمت الهی گنابادی همچین عقیده ای که مبتنی بر این باشد که هر که به مقام فنا برسد شریعت را کنار می گذارد نیست بلکه دراویش گنابادی به جمع بین شریعت وطریقت عقیده دارند
در کتاب بشاره المصطفی لشیعه المرتضی :
پیامبر می فرمایند کسی که از همنشینی با خدا خوشحال می شود باید با اهل تصوف همنشینی کند
همچنین حضرت می فرمایند:بر اهل تصوف و صاحبان خرقه طعنه مزنید که اخلاقشان اخلاق پیامبران ولباسشان لباس پیغمبران است
حدیث منصوب به حضرت علی ع
تصوف 4حرف است تاء وصاد وواو وفاء
تاء:توبه وپرهیزگاری
صاد:صبر و راستی و صفای دل
واو:ورد ودعا و وفای به عهد
فاءفقر الی الله وفانی شدن از انانیت

نور علیشاه ثانی قطب دوم فرقه صوفی گنابادی میگوید:
صوفی موحد است و موحد غیر محدود است و مذهب در حد است و صوفی رو به بی است. صالحیه حقیقت 233
و باز ادعا میکند که:
پس از یقین عبودیت نیست ربوبیت است و تکلیف نیست. حقیقت 411

در حالی که ملا حسینقلی همدانی , علامه بحر العلوم , امام خمینی ,میرزا مهدی الهی قمشه ای این تفکر را زیر سوال برده و به آن حمله کرده اند.

لطفا احادیثی را که نقل میکنید از منابع معتبر شیعی نه صوفی آدرس دهید.

[khaki]

با اجازه من امشب رفتم حسینیه صوفیها. شب جمعه بود و طعام دادند و خوردیم! البته من بخاطر مسائل خانوادگی رفتم اونجا وگرنه اعتقادی ندارم.
تو غذا خوردن رسم خوبی دارن و اونم اینکه گاهی وقتا غذا کم میریزن و بعد چن نفر غذای اضاف میارن تا هر کسی به مقداری که لازم داره بریزه و اسراف نشه یا سبزی رو تو ظرف نسبتاً بزرگی میریزن اینجوری بنظرم کمتر نعمت خدا هدر میره.
ولی یه چیز جالبی که همین امشب دیدم این بود که بعد از افطار و موقع دعای سر سفره، یکی از صوفیها یه دفه نعره کشید! من که دلم کنسیده بود! دیدم که یهویی دستاشو باز کرد و چرخوند و چرخوند و هی نعره زد بعد انگار خسته شد و نشست و دیدم داره با صدای بلند ناله میکنه (معذرت میخوام شبیه صدای ** بود)
من که علامت تعجب داشت رو سرم میچرخید بعداً از یکی پرسیدم چرا همچین کرد جواب داد که نمیدونم این رعشه ی خدایی که بر دل نازل میشه و تازه بدتر از این هم هست!! و پیغمبر هم بهش چنین حالتی دست میداده!!!
من به عنوان یه آدم عاقل نمی تونم همچین چیزی رو قبول کنم هر چند که پیغمبر رو ندیدم ولی محال میدونم که حتی پیغمبر چنین عمل عجیبی را حتی تایید کنن. نظر شما چیه؟
البته تهمتایی هم به صوفیها میزنن که حقیقت نداره مثلا از یکی شنیدم که میگفت میگن زنا تو خانقاه رقص باله (یا اپرا) میکنن. از اونجایی که من میدونم اکثر زنای خانقاه پیرزن و بزرگسال هستن این نظریه رو رد میکنم. (اگه پیرزنای اقوام من رقص باله میکردن من الان مایکل جکسون بودم!!!)
خلاصه من اون تهمتها رو رد می کنم ولی این رو من امشب دیدم. آیا این عمل و همچنین رقص سماع زمان پیغمبر هم بوده؟

[hasan1369]

نوشته اصلی توسط khaki

با اجازه من امشب رفتم حسینیه صوفیها. شب جمعه بود و طعام دادند و خوردیم! البته من بخاطر مسائل خانوادگی رفتم اونجا وگرنه اعتقادی ندارم.
تو غذا خوردن رسم خوبی دارن و اونم اینکه گاهی وقتا غذا کم میریزن و بعد چن نفر غذای اضاف میارن تا هر کسی به مقداری که لازم داره بریزه و اسراف نشه یا سبزی رو تو ظرف نسبتاً بزرگی میریزن اینجوری بنظرم کمتر نعمت خدا هدر میره.
ولی یه چیز جالبی که همین امشب دیدم این بود که بعد از افطار و موقع دعای سر سفره، یکی از صوفیها یه دفه نعره کشید! من که دلم کنسیده بود! دیدم که یهویی دستاشو باز کرد و چرخوند و چرخوند و هی نعره زد بعد انگار خسته شد و نشست و دیدم داره با صدای بلند ناله میکنه (معذرت میخوام شبیه صدای ** بود)
من که علامت تعجب داشت رو سرم میچرخید بعداً از یکی پرسیدم چرا همچین کرد جواب داد که نمیدونم این رعشه ی خدایی که بر دل نازل میشه و تازه بدتر از این هم هست!! و پیغمبر هم بهش چنین حالتی دست میداده!!!
من به عنوان یه آدم عاقل نمی تونم همچین چیزی رو قبول کنم هر چند که پیغمبر رو ندیدم ولی محال میدونم که حتی پیغمبر چنین عمل عجیبی را حتی تایید کنن. نظر شما چیه؟
البته تهمتایی هم به صوفیها میزنن که حقیقت نداره مثلا از یکی شنیدم که میگفت میگن زنا تو خانقاه رقص باله (یا اپرا) میکنن. از اونجایی که من میدونم اکثر زنای خانقاه پیرزن و بزرگسال هستن این نظریه رو رد میکنم. (اگه پیرزنای اقوام من رقص باله میکردن من الان مایکل جکسون بودم!!!)
خلاصه من اون تهمتها رو رد می کنم ولی این رو من امشب دیدم. آیا این عمل و همچنین رقص سماع زمان پیغمبر هم بوده؟

بد نیست به حدیثی از پیامبر اکرم ص که در چند پست قبل نوشته شده مراجعه کنید تا جواب را بگیرید.

[venus]

نوشته اصلی توسط khaki

با اجازه من امشب رفتم حسینیه صوفیها. شب جمعه بود و طعام دادند و خوردیم! البته من بخاطر مسائل خانوادگی رفتم اونجا وگرنه اعتقادی ندارم.
تو غذا خوردن رسم خوبی دارن و اونم اینکه گاهی وقتا غذا کم میریزن و بعد چن نفر غذای اضاف میارن تا هر کسی به مقداری که لازم داره بریزه و اسراف نشه یا سبزی رو تو ظرف نسبتاً بزرگی میریزن اینجوری بنظرم کمتر نعمت خدا هدر میره.
ولی یه چیز جالبی که همین امشب دیدم این بود که بعد از افطار و موقع دعای سر سفره، یکی از صوفیها یه دفه نعره کشید! من که دلم کنسیده بود! دیدم که یهویی دستاشو باز کرد و چرخوند و چرخوند و هی نعره زد بعد انگار خسته شد و نشست و دیدم داره با صدای بلند ناله میکنه (معذرت میخوام شبیه صدای خر بود)
من که علامت تعجب داشت رو سرم میچرخید بعداً از یکی پرسیدم چرا همچین کرد جواب داد که نمیدونم این رعشه ی خدایی که بر دل نازل میشه و تازه بدتر از این هم هست!! و پیغمبر هم بهش چنین حالتی دست میداده!!!
من به عنوان یه آدم عاقل نمی تونم همچین چیزی رو قبول کنم هر چند که پیغمبر رو ندیدم ولی محال میدونم که حتی پیغمبر چنین عمل عجیبی را حتی تایید کنن. نظر شما چیه؟
البته تهمتایی هم به صوفیها میزنن که حقیقت نداره مثلا از یکی شنیدم که میگفت میگن زنا تو خانقاه رقص باله (یا اپرا) میکنن. از اونجایی که من میدونم اکثر زنای خانقاه پیرزن و بزرگسال هستن این نظریه رو رد میکنم. (اگه پیرزنای اقوام من رقص باله میکردن من الان مایکل جکسون بودم!!!:smile (123):)
خلاصه من اون تهمتها رو رد می کنم ولی این رو من امشب دیدم. آیا این عمل و همچنین رقص سماع زمان پیغمبر هم بوده؟:smile (113):

ما هم وقتی برای اولین بار رقص سماع رو دیدیم ان هم مستقیم و زنده و نزدیک وحشت زده که چه عرض کنم هم وحشت تمام وجودمان را گرفت هم از اون حرکت خندمون گرفت شدید .طوری که یکی از حضار نزدیک بود چشمان را در اورد ..
اما خب برای ما هم بالاخره روشن نشد حکم این رقص سماع چیه ؟ تا چه حدش مجازه ؟! اصلا از این راه میشه به مرحله ی وصل حق رسید و از غیر او برید ؟؟!!!!!

[hasan1369]

نوشته اصلی توسط venus

ما هم وقتی برای اولین بار رقص سماع رو دیدیم ان هم مستقیم و زنده و نزدیک وحشت زده که چه عرض کنم هم وحشت تمام وجودمان را گرفت هم از اون حرکت خندمون گرفت شدید .طوری که یکی از حضار نزدیک بود چشمان را در اورد ..
اما خب برای ما هم بالاخره روشن نشد حکم این رقص سماع چیه ؟ تا چه حدش مجازه ؟! اصلا از این راه میشه به مرحله ی وصل حق رسید و از غیر او برید ؟؟!!!!!

سماع در اصطلاح به معنای شعر خوانی همراه با ساز و آواز و حرکات موزون بدنی به منظور ایجاد حال و وجد صوفیانه را گویند.
سماع در نیمه دوم قرن سوم وارد صوفیه شده است.
دید گاه های صوفیه درباره ی رقص سماع به سه دسته تقسیم میشود:
1. افراطیون: گروهی به شدت شیفته سماع هستند. که بعضی برتر از نماز دانسته.
2. غیر افراطی: این دسته سماع را مستحب و قرب آور دانسته مثل این که صوفیان گراش جزو این دسته باشند
3. مخالفین سماع: این گروه اندک هستند.
به نظر میرسد فلسفه سماع از دیدگاه صوفیان قرب به خدا باشد.
اما آنچه مسلم است اسلام این عمل را نمی پذیرد و با آن مخالف است.

[venus]

نوشته اصلی توسط hasan1369

دید گاه های صوفیه درباره ی رقص سماع به سه دسته تقسیم میشود:
1. افراطیون: گروهی به شدت شیفته سماع هستند. که بعضی برتر از نماز دانسته.
2. غیر افراطی: این دسته سماع را مستحب و قرب آور دانسته مثل این که صوفیان گراش جزو این دسته باشند
3. مخالفین سماع: این گروه اندک هستند.
به نظر میرسد فلسفه سماع از دیدگاه صوفیان قرب به خدا باشد.
اما آنچه مسلم است اسلام این عمل را نمی پذیرد و با آن مخالف است.

اینکه سماع چیه و چطوری انجام میشه و اینا میدونم چیزی که برام روشن نیست اینه ...
اسلام با رقص سماع در هر کدوم از این سه دسته ای که شما گفتین باشه مخالفه ؟؟ ینی حرامه ؟؟

[hasan1369]

نوشته اصلی توسط venus

اینکه سماع چیه و چطوری انجام میشه و اینا میدونم چیزی که برام روشن نیست اینه ...
اسلام با رقص سماع در هر کدوم از این سه دسته ای که شما گفتین باشه مخالفه ؟؟ ینی حرامه ؟؟

آن چیزی که در نوشته ها دید ه ام به طور کلی اسلام مخالف با این کار است اما در مورد رقص بد نیست از مراجع استفتائی بشود.